overzicht

Ik heb even stil gelegen met het neerschrijven van mijn eigen wereld, en daarom nu een klein overzicht van wat ik jullie nog diende mede te delen, sinds de verlaging van de blogfrequentie.

1. De eerste week van de herfstvakantie was gereserveerd voor het zachtjes nederdalen op de Oostenrijkse bergen. Althans, zo was het gepland, en zo is het deels gelopen. Aangezien men blijkbaar in Nederland ski's heeft die minder controleerbaar zijn dan elders, is een Hollandse trut verantwoordelijk voor het veroorzaken van een vermindering van het skiplezier, en dit in het bijzonder voor mijn meegereisde peter. Een gebroken rib, een klaplong, een repatriëring, en meer dan een maand herstel met bijhorende werkonbekwaamheid is zijn deel. Prompt werd het herinvoeren van het wegenvignet weer actueel.

2. De nieuwe jaarwende heeft zich zonder veel toeters en bellen aan mij voltrokken. Aangezien een ijzeren karakter zich van mij had meester gemaakt, en je in een skivakantie toch niet zo veel kan leren als aanvankelijk gedacht, werd een bedstede reeds mijn deel in de vroege avond, aangezien mijn planning voor de dag erop (=leren) duidelijk was.

3. De VRT-nieuwsdienst heeft een volledige hervorming doorgevoerd, waardoor wij nu nog beter zouden moeten geïnformeerd kunnen worden over de aardse actualiteit. Of die grote cijfers op de achtergond en die lichtstrepen er voor iets tussen zitten dat wij onbewust beter geïnformeerd geraken, ik kan het niet zeggen.

4. Betty heeft zich als Femme Fatale onsterfelijk belachelijk gemaakt tijdens de eerste voorronde van de nazistisch geafficheerde Eurosong 2008-wedstrijd. Gelukkig dat Katrina (van the Waves) toch nog enig weerwerk bood en dit 'een prachtig lied vond, met een niet alledaagse act, waardoor het zeker zal opvallen'. Anders was er helemaal geen positieve kritiek op de vernieuwende stijl van ons aller Betty, en dat verdient ze toch ook niet?

5. Er waren ergens tussen het leren door, bij wijze van ontspanning en 'uwe kop eens op andere gedachten zetten' ook nog examens, die me ECTS-puntengewijs 30 studiepunten van de te behalen 60 studiepunten verschaften. Resultaten worden begin maart verwacht, kwestie dat we de examenperiode niet te snel achter ons zouden laten. Met dank aan onze Alma Mater.

6. Ik heb eindelijk ook zo een gedigitaliseerde en geïnformaticaliseerde identiteitskaart. Vreugde is mijn deel nu ik van overal mijn gedigitaliseerde handtekening kan doorsturen, die de Kafkaïaanse toestanden in dit land moet verminderen. Nu enkel nog iemand vinden die zo een pas-lezerken heeft, en een document waarvoor ik zo een digitale handtekening kan gebruiken. Maar verder: Hoera voor de informatisering.

7. Wegens het 5de jaar volgend lesprogramma van mijn broer en het daarbij horende uitwisselingsproject met zogenaamde Franstalige Belgen, werd ons stulpje gedurende 4 dagen overspoeld met Waalse invloed. Even op de tanden bijten en de mopjes over luie Walen, ons welgekende J. Milquet en andere CDh/FDF-partisanen achterwege laten werd ons met zachte maar doeltreffende hand opgelegd. Alles lukte vrij aardig, en eigenlijk zijn die zogenaamde Walen eigenlijk wel nog sociaal en sympathiek, eenmaal ze Nederlands spreken.

8. Een nieuw kalendersemester werd aangevat en daarbij een nieuwe improvisatiecursus. Na een Impro-Funcursus vorig jaar volg ik nu een Impro-Academycursus bij de BIL. Wekelijks zal ik opnieuw elke dinsdag komen te associëren, accepteren en Big Booty-seren. Onze lesgever, teerbemind, is niemand minder dan Geert Willems. Frappante kop, en dito impro-speler, maar te weinig gekend door het Vlaamse publiek.

9. De Grote Prijs Koen Begint is gewonnen door de Print Screen van niemand minder dan Jan-Bart De Muelenaere, die zijn prijs weldra in ontvangst zal mogen nemen. Brouwerij Moortgat zal zich een omzetstijging van jewelste zien passeren. De troostprijs en bijhorende vermelding op deze blog komt op naam van Marc Muylaert, een persoon niet onbekend voor mezelf. De prijzen gingen dus naar mensen die waarschijnlijk ook het grootste aandeel in de 1000 bezoekers hadden. Blijf braaf, en de 2000-prijs komt weldra in zicht.

Kort, maar bondig. Nu zijn we weer mee na een maand en een half de vier muren van ons kamertje te hebben bekeken en herbekeken en herbekeken en herbekeken.

Koen

schluss da mitt

Het heeft lang genoeg geduurd. Kontent dat het gedaan is. Ik ben er van af.

Dat examens niet ieders vriend zijn is algemeen geweten, en kudde-gevoelig als ik ben is meer dan een maand dingen van buiten leren ook niet echt bevorderlijk voor de ingesteldheid en moraal. Want student zijn is nu eenmaal nutteloze dingen van buiten leren voor één dag.
Elke morgen opstaan met de gedachte dat vandaag=gisteren=morgen=nog een hele maand, leuk is anders. En zeker als je in het midden van de nacht wakker wordt omdat je in je droom statistische testen aan het uitvoeren bent.

Maar kom, we zijn er vanaf, en normaal gezien was het algemeen goed.
Buiten dat de prof van proceskunde niet wou uitleggen wat ik vroeg, en dat examen mij zal terugzien in september, zou normaal gezien de rest van de cursussen papier worden die ik nooit meer zal bekijken.
En vergeet niet: Je kan 10 maand leren en 2 maand vakantie hebben, of 2 maand leren en 10 maand vakantie hebben.

koen

verontschuldigd

Ik weet dat ik jullie deze tijd wat verwaarloos, maar weet dat het voor het goede doel is. Ik studeer nu om in de zomervakantie 3 maanden congé te hebben, waardoor ik jullie dan elke dag kan bedienen met levensreflecties.
Brandt nog maar een bougie, en dat mag een dikke zijn.
Koen

overpeinzing

Een hogedrukgebied overschouwt ons kleine Belgenlandje.
Een mooie, koude winterige herfstdag is het decor van een weerzinwekkend besef hoe mooi het leven wel kan zijn. Terwijl de zon haar best doet om het zo aangenaam mogelijk te maken, gaat het leven zijn gewone gangetje. De vogeltjes fluiten alsof het maart is, en ze al op zoek zijn naar een partner om een nestje te maken. Dit zijn de momenten die de lange winter weer een stukje korter doen duren.

Dat wou ik even zeggen.


Stilte.

Kosmopol

Eerst een kerstmarkt, met bijhorende Gary Hagger. Dé manier om je zenuwen de baas te kunnen.

Aangezien er blijkbaar druk geflyerd geweest is, was er meer volk dan de vorige keren. Ik mocht zelfs aanschouwen dat er volk recht stond. Een moeilijk publiek, een heel moeilijk publiek. Maar moeilijk gaat ook, heeft een oude Griekse schone ooit gezegd. Zeker in het begin van mijn set was het sleuren, maar meer op het einde waren er wel wat lachjes aanwezig. Conclusie: Mijn beste materiaal zit achteraan, wat ik al wist, en het begin wordt snoeien. Ik kreeg voor de eerste keer een drive om te spelen, door de reactie van het publiek. Grootste probleem nog steeds: de mensen de tijd geven om te lachen. Ik moet ze de kans geven om de mop te snappen. Volgende keer beter, al zeg ik het zelf.
De volgende keer zal evenwel na het steeds terugkerend en blijvend kwaad zijn, wat men ook examens pleegt te noemen.

Spijtig genoeg gaat er een periode van quarentaine starten, maar je kan me nog steeds bereiken via het medium Maria Duval!!

(vergeet je Print Screen niet!)

koen

Grote Prijs Koen Begint

Aan alle mensen op deze aarde,

stilaan telt de teller verder, en stilaan komt de duizend dichterbij.
Wie de duizendste bezoeker is: Neem een screenshot met Prnt Scrn, uwe gsm of de Hubble-telescoop. Stuur me het door (koenmuylaert@hotmail.com) en wacht in spanning af. En verwacht je aan een magistrale Koen Begint-prijs.

En weet dat ook ik Photoshop ken, dus wee aan de bedriegers. Misschien dat er een troostprijs komt voor nummer duizend-en-één, dat hangt af van de prachtige mail die je stuurt.

Voor de mensen die er niet in slagen het magistrale nummer 1000 te wezen: als je braaf bent komt er misschien wel een 2000 te voorschijn.

in opdracht van de jury,

Koen

kosmopol

grillen

Ze hadden het gezegd. Zowel Frank als Sabine als Jill als Frank had het gezegd. De radio had het gezegd. De TV had het gezegd. De krant had het gezegd. Mijn mama had het gezegd.
Het ging stormen.

Maar een student dient nu eenmaal zijn plicht te vervullen en de schoolbanken te vervuilen. Met de fiets onder mjijn derrière trotseerde ik moeder Natuur. Dat had ik niet mogen doen. Bij elke trap kreeg ik een slag terug, harder dan ooit voorheen. De wind nam me op en trok me van mijn fiets. Krampachtig hield ik mijn stuur vast, maar uiteindelijk moest ik noodgewongen ondergaan wat de wind met me van plan was. Ik werd tegen een boom gesmeten en bestookt met hagel. Ik wou dekking zoeken onder een afdak, maar wederom werd ik tegen een daar neergepootte container vol etensresten gesmakt. Mijn vest werd losgerukt, en mijn schoenen werden zwembaden. Toen ik over de straat werd gesleurd raakte ik de bumper van een voorbijslippende auto. Ik kwam tot stilstand in de goot van de gentse binnenstad. Liters water tuimelden naar beneden. Kilo's hagel beukten zich in mijn lichaam zodat ik niets anders kon dan het ondergaan. Ik trok ineen, rillend en bevend van de kou, kletsnat over heel mijn lijf. Ik zag blauw van overal tegenaan te vliegen. Net als ik dacht dat het gedaan was begon de hevigste regenbui die ik ooit gevoeld heb. De wind stak terug op en ik bereidde me voor op het ergste.

Mijn mama zette de ventilator af en wreef over mijn gezicht met een washandje.
"Het is niets, je hebt een nare droom gehad."

mandje

Gisteren de grote overwinnaar geweest.

Toen ik gisterenavond de Delhaize binnenliep, bespiedden mijn ogen een lege plek op de plaats waar anders de hele mandjesvoorraad je staat aan te grijnzen. Lenig als een kat begin ik alle kassa's af te lopen op zoek naar een mandje. Nergens was er ook maar één vrij mandje te bespeuren. Paniek alom. Maar toen het eerste mandje vrij kwam, ik had me weeral eens strategisch gepositioneerd, greep ik met een pantersprong het mandje vast. Voor de grijpgrage handen van andere Delhaize-bezoekers. Het overwinningsgevoel droop van me af, gelukwensen overspoelden mijn hele lichaam, de heilzaamheid daalde neer. Tot er een nieuw mandje vrij kwam, en de verliezers dat maar al te graag beet namen.

Zo ontstaan er elke minuut nieuwe helden, die zoals steeds het onmogelijk mogelijk maken. Hou hen steeds in gedachten, want zij zijn het, die jou een minuut extra langer laten wachten op een vrij Delhaize-mandje.

Maite

Het was al 08.27 toen de laatste stralen van de straatlamp door de venster priemden, en verstoten werden door de eerste zonnestralen. Langzaam trok ik me recht uit mijn bedstede en wreef ik de vermoeidheid uit mijn morgenkijkers. De deur van de badkamer verschafte me een weg naar de ochtendlijke aanschouwing van mijn tronie. Al 20 jaren verscheen daar steeds hetzelfde gezicht, teneerkijkend over zijn levensbeeld. Secondenlang staarden ze mekaar aan, alsof ze elke gelijkenis en verschil wilden ontdekken. De spanning was te snijden, en elk moment werd een uitspatting verwacht, toen 'Maite met het nieuws' soelaas bracht. Ook het weer kwam door de radiospeler gekropen, en met een blik door het vensterraam vergewiste ik me van wat Maite me vertelde. Een mistroostige novemberdag diende zich aan. Druilerige regen plenste neer op de filerijdende auto's. Het leek alsof het gezicht van de bestuurders het weer naspeelde. Eenzaam en alleen wachtten ze allemaal om verder te trekken. Dieper de benevelde stad in. Ik trok mijn vest aan en zette me op mijn fiets. Zij aan zij reed ik samen met de wagens de stad in.